Opus 3
(2019-2021)
In Opus 3 vertelt pianist en zanger Senne Guns kleine verhalen, filosofeert hij over grote dromen en fileert hij tussendoor de muziek, het leven en zichzelf. De Goudvis wordt oud, kleine kinderen worden groot en de grote levensvragen dienen zich aan. Hoe deed Mozart dat in godsnaam, een requiem componeren en tegelijkertijd de wasmachine aansluiten terwijl Wolfgang Junior de kamer bijeen krijste?
Raf Walschaerts (Kommil Foo) nam de regie voor zijn rekening. In januari 2020 ging Opus 3 in première en vertrok de voorstelling als een sneltrein. Corona trok twee maanden later aan de noodrem, maar de tournee werd nadien hervat. In de zalen, en wanneer het weer eens niet mocht, via livestream. Een voorstelling met meer plotwendingen dan oorspronkelijk in het script stonden.
PERS EN BEELD
“Een rode draad zal je moeilijk vinden. Guns springt in enkele minuten tijd van een dame die ’s nachts komt aanbellen om 40 euro te lenen naar de verschillen tussen deurbellen om uiteindelijk bij Beethoven te belanden. Kleine verhalen, licht absurd, afgewisseld met soms wat weemoedige nummers achter zijn piano. Daar is Guns op zijn best; waar hij de ochtendlijke kledij-ergernissen van de dochters op muziek van Mozart zet of de Spotify-lijst met de beste seksmuziek uitkleedt.”
De Morgen
“Hij speelde een stuk dat enorm goed in elkaar zat. Ik weet niet wat het precies was, maar alles klopte. Elke grap was raak, elk liedje hilarisch, en ook zijn interactie met het publiek was top. We hebben echt heel erg gelachen. Ik baalde ook echt heel erg toen hij klaar was, want ik had er echt nog uren naar kunnen en willen kijken.”
IN HET HOOFD VAN SENNEOver Opus 3
25 april 2019
Bijna drie jaar geleden (april 2016) speelde ik in het mooie Rotselaar een valentijn-dubbelconcert met Raf Walschaerts voor een zaal vol vrouwen. “Moet je eens iets mee doen”, zei Raf op het einde. Niet zeker of hij op de vrouwen doelde, dan wel op het feit dat het concert balanceerde op de grens tussen muziek en cabaret, ging ik voor het laatste. Een half jaar later, in de winter van 2017, had ik een idee klaar dat ik losliet in een café om de hoek.
Ik vroeg Raf of hij zin had om me te helpen en gedurende 2 jaar schreef, schrap, vloekte, vierde, discussieerde, probeerde en speelde ik onder zijn deskundige blik ontelbaar veel dingen om uiteindelijk eind 2018 ergens te landen met iets wat zowaar leek op een voorstelling. Een verhaal vol muziek, Mozart, kinderen, absurdisme en grote dromen in een kleine wereld: Opus 3.
Ik speelde het voor de eerste keer in z’n afgewerkte vorm Bij De Vieze Gasten (Gent), in december en in januari 2019 in Kaleidoscoop (Mortsel). De reacties waren lovend en ik schreef me in voor het prestigieuze Leids Cabaretfestival in Nederland. Met 25 minuten uit Opus 3 werd ik geselecteerd voor de voorronde, ging door naar het eigenlijke festival en schopte het in drie rondes tot de finale, een tweede plaats en een finalistentour langs 44 zalen in Nederland.
De jury: “een echte verhalenverteller in een droogkomisch universum. Qua timing is hij briljant, zijn grappen zijn minutieus geplaatst en zijn mimiek al net zo aanstekelijk. Een groot talent.”
